مسجد جامع پاتوقِ ثابتم بود. یادم نمی‌آمد کِی ناهار و شام می‌خوردم. دیگر سازمان آب نمی‌رفتم به اسم اعتصاب، از رفتن سرِ کار خودداری می‌کردم.

 من و دوستانم که حالا علی‌جان و عبدالله هم به آن اضافه شده بودند، بی‌محابا حرف می‌زدیم. صبح، اعلام تجمع در مسجد جامع شهر شد.